عمده ترين عامل حرص، ضعف ايمان و توكل است. امير المؤمنين (ع) مى فرمايد: كيف يتخلص من عناء الحرص من لم يصدق توكله؛[1] كسى كه توكل صادقانه و اعتماد به خدا و رزاقيت او ندارد، چگونه مى تواند از زحمت و شفقت حرص رهايى يابد؟ آنچه انسان را آرامش و اطمينان مى بخشد، حسن ظن به وعده هاى خدا و توكل به او است؟ زيرا حريص هيچ گاه راحتى و استراحت ندارد و هميشه اضطراب و دغدغه خاطر براى زندگى و تأمين ما يحتاج خود دارد. در حديث ديگرى امام على (ع) مى فرمايد: عجبت لمن علم ان الله ضمن الارزاق و قدرها و ان سعيه لا يزيده فيما قدر له منها و هو حريص رائب فى طلب الرزق؛[2] در شگفتم از كسى كه مى داند خداوند ارزاق موج

سبب اول اين كه خيال مى كنيم كه مرگ، نابودى و نيستى است، درحالى كه موجب به كمال رسيدن مرتبه ى انسانى است و رفتن از سرايى به سراى ديگر است. انسان مؤمن معتقد به جزاى اعمال، كه وظيفه ى ظاهرى خود را انجام داده است، بايد خوشحال و خرسند باشد و بداند بهتر از آنكه نزد پدر و مادر برود، در نزد خداى مهربان و رؤف مى رود؛ و او ارحم الراحمين است. خداوند مى فرمايد: فلا تعلم نفس ما أخفي لهم من قرة أعين جزاء بما كانوا يعملون؛[1] هيچ كس نمى داند چه پاداش هاى مهمى كه مايه ى روشنى چشم او مى شود براى او نهفته است، و اين پاداش كارهايى است كه انجام مى دادند. امير المؤمنين عليه السلام مى فرمايد: (و الله لابن أب